Asbest in oud ziekenhuis Waterschei

Harrie Dewitte

Achtergrond

Bij de afbraak van het oud ziekenhuis, André Dumont in Waterschei werd er asbest gevonden. Het grootste deel zat in de pleisterwerken, maar ook in de dekvloer, beter bekend als “chape”, zit er nog asbest. Zolang men er niet aankomt, spreekt men van “gebonden asbest”. Bij de afbraak komt er stof, met asbest, in de omgeving. Dat komt ook terecht in de tuinen, op de terrassen, dorpels, vensterbanken van de omwonenden. Er bestaat wetenschappelijk, medisch en maatschappelijk, geen enkele twijfel meer over dat asbest, zelfs in zeer lage concentratie, een risico vormt op kanker en dat risico is niet lineair. Dit betekent dat het risico niet recht evenredig is met de blootstelling, of nog anders uitgedrukt: zelfs éénmalige blootstelling kan tot  40 jaar later een asbestkanker veroorzaken. Persoonlijk werd ik geconfronteerd met 3 patiënten, jonge moeders, die op Kolderbos geboren waren en er altijd geleefd hadden, die asbestkanker kregen, zonder dat ze ooit gewerkt hadden in een asbestomgeving. Het asbest kwam van een kleine plek in de vloerplaat van de elektrische accumulatoren kachels.  Ook hier was er een “lage concentratie aan asbestvezel”.  Zeer recent nog werd door het hof van beroep een vonnis geveld waarin het bedrijf Eternit, veroordeeld werd wegens nalatigheid en minimaliseren van de gevaren van asbest. Er bestaat in Vlaanderen een norm voor asbest op de grond en die is minder dan 0,1 vezel per cm². Helaas, zoals zo dikwijls in Vlaanderen,  bestaat er, onder druk van lobby’s,  geen norm voor asbest in de lucht.

De vondst van asbest is een financiële tegenvaller voor het ZOL, dat de afbraakwerken uitvoert. Maar het zou een bitter gegeven zijn, dat een ziekenhuis, waar de artsen zéér goed de gevaren en gevolgen van asbest kennen, geen maatregelen zou nemen om asbestvrijstelling te voorkomen in de omgeving. Asbest in een tuin, op een terras, binnenshuis… vormt dan een “residuele” vervuiling die zeer lang kan aanwezig blijven.  Vooral (klein)kinderen lopen dan zeer hoog risico.  Momenteel liggen de werken stil en doet de Vlaamse Milieu Maatschappij een onderzoek.

Vragen

Mijn voorstel is om – ongeacht de uitkomst en de voorgestelde procedures voor de verdere afbraak – dat het ZOL zich engageert om de omgeving na de afbraak zuiver te maken: tuinen, terrassen, vensterbanken, daken en dakgoten.  Dat is een maatregel die de - terechte - onrust zal wegnemen.