|
|
Bij de ACOD-groep van “Justitie” – de gevangenbewaarders zeg maar – mocht in vorige vrijdag 5 maart de “miljonairstaks” komen voorstellen. Hun voorzitter was een paar weken daarvoor al “fan” geworden. Een paar van hen had ik eerder al op een vakbondsactie daarover aangesproken. En toen had ik gepolst om het eens bij hun militanten te komen uitleggen. Dat was geen probleem. Dat kon in ’t begin van hun vergadering.
“Wie gaat de put van de 20 miljard die de regering aan de banken gaf vullen?, stak ik van wal, wij of zij?”
“Wij hebben betoogt met ABVV en ACV: Wij gaan niet betalen voor de crisis die zij veroorzaakt hebben!”
Ik legde de link naar wat in Griekenland, Spanje en Portugal gebeurt. Daar willen de regering de mensen zwaar doen inleveren en daar wordt zwaar op gereageerd met algemene stakingen en grote betoging.
“Het schitterende aan een miljonairstaks is dat het precies zegt voor wie zo’n vermogensbelasting bedoeld is, enkel voor de euro-miljonairs. En het brengt 8 miljard op.
Met drie miljard daarvan kunnen eindelijk de laagste pensioentjes opgetrokken worden. En nog eens drie miljard voor de tewerkstelling in de zorgsector, onderwijs, openbare diensten,… Bij deze cipiers moest ik daar niet meer uitleg over geven, zij weten hoe het bij hen gesteld is.
Na mijn kwartiertje uitleg kwamen de vragen: “Gaan ze dan met hun geld niet vluchten, zoals beweert wordt?” Het voorbeeld van Frankrijk spreekt die vrees afdoende tegen.
Andere vraag: “Maar in de regering zitten misschien mannen die zelf miljonair zijn, en gaan die dan zo’n taks willen invoeren?” Toen kon ik teruggrijpen naar het antwoord van Peter Mertens op ons syndicaal café van de week voordien in Hasselt. “Inderdaad speelt de regering het spel van de rijken en de miljonairs. Maar zo’n maatregelen als de miljonairstaks komt er als wij de regering verplichten ze te nemen, omdat wij weigeren nog zelf te betalen… Alle maatregel in ons voordeel zijn er door onze strijd gekomen, tegen de zin van de regering in… Denk maar aan de kinderarbeid, is er ook zo gekomen. Toen vond de regering dat ook “onzin”.
Ik kon het ook niet laten om henzelf een vraagje te stellen. “Weten jullie hoelang een postbode die 1500 euro netto per maand verdient, moet werken om zo rijk te worden als Maurice Lippens, de man van Fortis?
Eric denkt dat onze facteur tien levens nodig heeft om dat vermogen bijeen te sparen. “Neen, Eric, da’ s nog veel te weinig, man. Onze facteur moet 33.000 jaar werken en sparen om zo’n fortuin van Lippens bijeen te krijgen. ’t Wordt tijd dat we de schijnwerpers op die families zetten als de regering nog eens over besparingen begint!”
Dan was het tijd om de fankaartjes uit te delen: “ ’t is eigenlijk een moderne vorm van petitie, mannen. Als ge voor zo’n miljonairstaks bent, moet ge dat invullen en tekenen.” En toen haalden ze hun pennen boven. Ik gaf ze ook zo’n boekje met de antwoorden op de meest gestelde vragen. En ze kregen ook allemaal nog een “doosje”. Dat lokje grapjes uit: “Fred, zitten daar nu die miljoenen in? “
En zo kreeg ik veertien ingevulde fankaartjes binnen. Iedereen tekende. Achteraf zag ik ook nog dat bijna de helft ook had aangekruist dat ze wilden meewerken aan de campagne. … Dus mijn werk is nog niet af.