Mijnwerkers Chili

Deze morgen ben ik mijn les voor de laatstejaars geneeskunde begonnen met een kort stukje live over de redding van de mijnwerkers.  Als eerbetoon aan alle mijnwerkers en met een kort relaas over mijn persoonlijke ervaring in de mijn. Ik heb vorige nacht speciaal op de computer gekeken naar de live streaming  om de eerste twee mijnwerkers te zien bovenkomen. Ik kan er niets aan doen, maar lang geleden, in die enkele maanden dat ik in de mijn van Winterslag gewerkt heb, heb ik een keer een instorting meegemaakt in een pijler. (steenkoolgang) Eén mijnwerker was toen zwaar gekwetst.  De legende wil dat de mijndirectie daardoor te weten kwam dat ik een dokter was, een "mol" van amada.  Ik werkte op de plaats waar de "brancard" stond. Er was wat paniek, omwille van de instorting en het gevaar voor verdere instortingen, maar vooral omwille van de mijnwerker die onder de steenkool lag. "Zijn rug is over"... Pipo had mij getraind dat ik onder geen voorwendsel mocht laten blijken dat ik een  "diplôme" op zak had, laat staan dat ik zou laten zien dat ik dokter was.  Indien ik niets deed, en men legde die man op de draagberrie, dan was hij zijn leven lang verlamd.  Onder het voorwendsel dat ik een cursus van het Rood Kruis gevolgd had, heb ik nog nooit zo snel en zo grondig iemand onderzocht. Het was een "spanjool", puttaal voor een Spanjaard. De man had hevige pijn, maar zijn rug was intact.  Hij had een crush-nier  en hij had ernstig inwendig bloedverlies. Ik had niets bij, zelfs geen elementaire pijnstiller, laat staan een spuit morfine. Ik heb dan alle broeksriemen ingezameld en met twee zware "caillou's" zoals de Italianen in de mijn stenen noemden, heb ik de lenden van die man afgesnoerd.  En dan begon de lange tocht naar boven. Eerst droegen we hem door de "taille"(pijler) nadien door de steengallerij, tot aan de "lange riem". Een lange transportband, van bijna 2 km, die de kolen vanuit de plaats van ontginning, naar de treintjes transporteerde. De man werd met draagberrie erop gelegd en wij lagen voor en achter hem op de riem.  Tot aan de "tram". Hier ging de man in schock.  Het waren voor mij de langste  5 km van mijn leven. Ondergronds tot aan  de ophaalschacht. Daar heb ik onze Spanjaard achtergelaten, uit angst om "ontdekt" te worden. De ganse 5 km heb ik terug gewandeld, samen met een Italiaan, want ik had schrik dat ik zou verloren lopen in het ondergronds labyrinth. Voor een keer was ik blij dat het zo donker was in de mijn zodat je het uitgelopen zwart niet kon zien op mijn wangen. Dagenlang heb ik schuldgevoel gehad. In die tijd was er nog nooit een dokter van de mijn onder geweest tot op de plaats waar de mijnwerkers echt werkten.  En als een gekwetste mijnwerker bovenkwam, zelfs in shock, dan moesten ze hem eerst wassen, zodat de dokter zijn handen niet zou vuil maken.... Als er op de openbare weg een accident gebeurde, dan kwam de 900 (toen heette de 100 zo) ter plaatse, met een dokter. In de mijn moest men de gekwetste naar "mijnheer" de dokter brengen.  Ik heb gezworen dat ik dat zou veranderen. In zowat elke mijn waren er de jaren nadien stakingen tegen de "dokters van de mijn". Twee jaar later stuurde men de dokter en de verpleger naar beneden. De dokter bleef wel zitten bij de hoofdingang, maar de verpleger ging de gekwetste tegemoet.  Vanaf dat moment had ik ook een plastic doosje met een spuit morfine en een spuit cortisone onder in de mijn.  Onze Spanjaard heeft het gehaald. Ze hebben een nier moeten wegnemen. Ik heb hem nadien nog enkele jaren terug gezien, tot aan zijn terugkeer naar Spanje.  Het was een communist, gevlucht voor de dictatuur van Franco.  En op zo'n moment als nu bij de Chileense mijnwerkers ben ik blij dat ik dat ook ben.  Zij herinneren er ons aan dat alle rijkdom uit de arbeid komt.