We laten onze keuzes leiden door hoop, niet door angst

Kim De Witte, voorzitter van PVDA Limburg, sprak op vrijdag 27 januari een enthousiast publiek toe tijdens de nieuwjaarsreceptie in Hasselt. "Wij verdedigen de hoop omdat de hoop ligt in de kracht van mensen. Om samen te werken, om bewust te maken, om samen een alternatief op te bouwen".

Beste vrienden,

Gelukkig nieuwjaar!

Ik wens jullie een goeie gezondheid, veel liefde, warmte en gezelligheid in 2017.

Dank voor jullie aanwezigheid hier. Als wij de wind in de zeilen hebben, als wij boven de kiesdrempel zitten in de peilingen, als wij nieuwe afdelingen oprichten in alle uithoeken van onze provincie en richting duizend leden gaan in Limburg, dan is dat dankzij jullie.

Dankzij de honderden medewerkers die onze partij groot maken, die zich elke dag inzetten voor solidariteit en menselijkheid, die ook vanavond dit feestje in elkaar boksten, met meer dan vijftig vrijwilligers die samen duizend hapjes maakten, deze zaal versierden, iedereen meermaals lieten weten dat dit feestje doorgaat. Beste vrienden, de PVDA, dat zijn jullie: leden, medewerkers, vrijwilligers en sympathisanten. Ons groeiend succes is jullie verdienste. Een dikke merci aan de beste equipe van heel het land!

Het begijnhof is van iedereen en dat moet zo blijven

Kameraden, we leven in bijzondere tijden. Vorige week gingen Karo en ik deur aan deur in Hasselt. Op de Runkstersteenweg werden we binnen geroepen bij Christiane. Een straffe madam. Christiane is getrouwd met Karel. Ze maakten hun trouwfoto’s in het begijnhof, zoals vele andere Hasselaren. Ze organiseerden nog concerten op de binnenplaats. Christiane toonde ons foto’s van haar op het podium, met grote namaak borsten. Dat was lachen. Christiane begrijpt niet waarom de provincie dit stukje erfgoed, de laatste groene long van Hasselt, wil verkopen. “Limburg heeft al zo weinig parels. Nu geven ze deze nog weg.”

Maar dat was buiten de PVDA gerekend. Die bleef niet bij de pakken zitten. Wij lanceerden een petitie, organiseerden een winterpicknick, hielden een referendum. Andere verenigingen en opiniemakers gingen mee in verzet. Al de wind die wij maakten, heeft ervoor gezorgd dat geen enkele private projectontwikkelaar een bod heeft durven uitbrengen. “Wij durven ons niet in dat wespennest steken”, zegt Ed Somers, de chief van de groep Vestio.

Dat “wespennet”, beste vrienden, dat zijn wij! Wij verdedigen onze publieke ruimte. En we doen dat niet alleen in woorden maar ook in daden.

Betaalbaar wonen, als we daar nu eens een prestigeproject van maken?

Christiane van de Runkstersteenweg sprak ons niet alleen over het begijnhof. Ze slaapt slecht de laatste tijd. Ze is bang voor de toekomst. Haar man Karel is slecht te been. Hij ziet ook niet meer goed. Hij heeft steeds meer hulp nodig. Een rusthuis wordt onafwendbaar. Maar Christiane en Karel kunnen dat niet betalen. Ze hebben samen 2.200 euro pensioen. Dat is 1.000 euro te weinig voor twee plaatsen in het goedkoopste woonzorgcentrum. Hun twee kinderen kunnen zo’n groot bedrag niet elke maand bijleggen. Het OCMW zegt dat Christiane Karel dan maar alleen in een rusthuis moet steken. Maar ze zijn vergroeid met elkaar, na vijftig jaar huwelijk. Serviceflats zijn ook geen optie, want veel te schaars en onbetaalbaar.

Is er dan geen plaats voor betaalbare woningen in onze provincie? Is er dan geen geld voor investeringen in zorg. Natuurlijk wel. Er is veel plaats. Er zijn ook veel projecten. Maar het zijn allemaal prestigeprojecten. Ed Somers van Vestio bouwt luxeappartementen van 1 miljoen euro.

Wij hebben geen luxeappartementen nodig, Ed, maar betaalbare woningen in en rond de stad. Dat is niet alleen goed en belangrijk voor de mensen en het samen-leven, dat is ook belangrijk voor het milieu. Jongeren zijn nu verplicht om te bouwen ver buiten de stad en tot het einde der dagen de auto te nemen. Dat beste vrienden, is wat liberalen noemen “de vrijheid”.

Vrijheid om te scheiden op 80-jarige leeftijd, omdat een rusthuis voor twee onbetaalbaar is.

Vrijheid om heel u leven de auto te nemen, omdat het openbaar vervoer zo goed als afwezig is en wonen in de stad onbetaalbaar wordt.

Vrijheid om te werken tot 67 jaar, omdat we binnenkort geen dag vroeger ons pensioen gaan krijgen.

Die vrijheid, beste vrienden, dat is geen vrijheid. Het is vrijheid voor enkelen en onvrijheid voor velen. Die vrijheid, beste vrienden, daar danken wij voor. Wat wij eisen is vrijheid voor iedereen!

Er is geen geld?

Maar dat is dromen met de pet op, zo horen we dan. Want er is geen geld. Er is geen geld? Er is nog nooit zoveel geld geweest. De taart groeit elk jaar. Ze is nog nooit zo groot geweest. Maar de taart wordt slecht verdeeld.

De rijkste 1% bezit evenveel als de 99% anderen. Laat dat even tot u doordringen. Een kleine elite van extreem-rijke miljardairs bezit evenveel als alle andere mensen op héél de wereld tesamen.

Eén Belg, Albert Frère, is vandaag al even rijk als 2,2 miljoen landgenoten. Elke keer wanneer iemand zijn factuur voor elektriciteit betaalt aan Electrabel, passeert Albert Frère langs de kassa. Duurdere elektriciteit voor ons is gelijk aan meer dividenden voor Albert Frère.

En al die rijkdom wordt opgepot. Een groot deel ligt te slapen in Luxemburg, Panama of de Bahama’s. Welnu, beste vrienden, voor ons is dat een probleem. Niet alleen menselijk, maar ook democratisch en economisch. Zo’n schreeuwende ongelijkheid doodt onze democratie én onze economie.

Daarom pleiten wij voor een miljonairstaks. Dat heeft niks met afgunst te maken, maar alles met elementaire rechtvaardigheid, democratie en economische logica. Als wij uit de crisis willen geraken, dan moeten we die slapende fortuinen activeren.

Aan al diegenen die ons verwijten dat wij populisten zijn, dat wij in slogans praten, dat wij staan te roepen aan de zijlijn zonder concrete voorstellen, zeg ik dit: anderhalf jaar geleden heeft Raoul Hedebouw – hier aanwezig – een uitgebreid, becijferd, beargumenteerd wetsvoorstel ingediend voor een miljonairtaks.

We zijn anderhalf jaar later en dat wetsvoorstel is nog steeds niet besproken. Zeg dus niet dat er geen alternatieven zijn. Er zeker alternatieven. Wat ontbreekt is de wil om ze uit te voeren.

Wij laten onze keuzes leiden door hoop, niet door angst

Vrienden, vorige week werd Donald Trump ingezworen als president van de machtigste natie ter wereld. Honderdduizenden mensen – vrouwen, kinderen, milieuactivisten, welzijnswerkers, jeugdbewegingen – komen op straat om te protesteren tegen de nieuwe miljardairspresident.

2017 zal een sleuteljaar zijn, waarin de wereld twee kanten op kan draaien. Achteruit, naar de kant van ongelijkheid en angst. Of vooruit, naar de kant van de solidariteit en hoop.

“Laat uw keuzes leiden door hoop, niet door angst”, zei Nelson Mandela in tijden van apartheid. Toen zijn partij illegaal was, vervolgd werd, opgepakt en opgesloten.

Wij verdedigen de hoop. Niet naïef maar concreet. Wij verdedigen de hoop omdat de hoop ligt in de kracht van mensen. Om samen te werken, om bewust te maken, om samen een alternatief op te bouwen. Een mooi bewijs werd vandaag nog geleverd.

Vorige week kregen we het bericht dat farmareus Pfizer een cruciaal geneesmiddel voor onze vriend en kameraad Peter Franssen niet meer leverde. Duizenden mensen kwamen daardoor in de miserie. Pfizer dacht dat ze daarmee weg kwam. Maar dat was zonder Peter en de PVDA gerekend. Samen met enkele dokters en advocaten van de PVDA daagde Peter de farmareus voor de rechtbank. Vandaag, exact één week later, liet Pfizer weten dat ze het medicament terug zullen leveren. David tegen Goliath, beste vrienden. We weten hoe dat afliep. Dat moet ons vertrouwen geven.

De PVDA groeit als kool. In 2018 gaan wij in Hasselt, Genk en Lommel verder doorbreken. Ook in andere gemeenten gaan tal van nieuwe afdelingen tonen dat er een alternatief bestaat. En voor mij, beste vrienden, is het een grote eer om dat gevecht samen met jullie te mogen leveren. De sterkste ploeg van heel het land!

Gelukkig nieuwjaar!

Bekijk hier de fotoreportage van de nieuwjaarsreceptie